برای کوچه غمگینم برای خونه غمگینم
برای تو برای من برای هر کی مثل ما
داره میخونه غمگینم
بزن تار همیشه با منو از من قدیمی تر
واسه اونکه تو کار عاشقی میمونه غمگینم
بزن تار که امشب باز دلم از دنیا گرفته
بزن تار و بزن تار

براه عاشقی بردن به خنجر دل سپر کردن
واسه هرکی که آسون نیست
برای جاودان بودن واسه عاشق دیگه راهی
بجز دل کندن از جون نیست
بزن تا بخونم همینو میتونم
برای کوچه غمگینم برای خونه غمگینم
برای تو برای من برای هر کی مثل ما
داره میخونه غمگینم
بزن تار همیشه با منو از من قدیمی تر
واسه اونکه تو کار عاشقی میمونه غمگینم
بزن تار که امشب باز دلم از دنیا گرفته
بزن تار و بزن تار 

در یک از پست های وبلاگ احتمال دارد این داستان را ادامه دهم

لپ کلام اینکه سلام!

به من چه مربوط است که تا به‌حال در هیچ شعری واژه «انفجار» به‌کار نرفته است؟ من وقتی می‌بینم دور و برم در حال انفجار است، چطور می‌توانم از استفاده از این واژه در شعرم پرهیز کنم.

حالا شما به من می‌گوید: وقتی اطراف من پر از آدمیانی است که از شرافت و انسانیت عدول می‌کنند، چطور می‌توانم از این دو واژه استفاده نکنم؟

منیره و صندوقک عزیز من را به بازی «بزرگ‌ترین ترس زندگی من» دعوت کرده‌اند

ژانر: کسایی که ادعای مردانگی می‌کنند و می‌خواهند نشان بدهند که از هیچ‌چیز نمی‌ترسند

ترس؟ من و ترس؟

از شوخی که بگذریم، در زیر به‌چند تا از ترس‌های واقعی زندگی‌ام اشاره کردم. دعا کنید این‌ ترس‌ها همیشه ترس بمونه و به‌واقعیت تبدیل نشه!

• من از در غربت‌ماندن و شاید همین‌جا به‌پایان رسیدن می‌ترسم. دوست‌ ندارم زندگی‌ام را خارج از کشورم زندگی کنم.
• من از شکست در زندگی‌ام و از روزی که متوجه شوم برای موفقیت خیلی دیر شده‌است می‌ترسم
• من از از دست‌دادن عزیزانم چه خانواده و چه‌دوستان می‌ترسم
• من از اشک‌های پدرم که تا کنون دوبار جاری شده‌است می‌ترسم
• من از وقتی که مادرم با این همه تحرک و نشاطش خانه‌نشین شود و محتاج به‌کمک دیگری می‌ترسم
• من از روزی که می‌ترسم که نام من به‌هر دلیلی باعث شرمساری خانواده‌ام شود
• من از روزی می‌ترسم که به‌من بگویند اجازه بازگشت به‌کشورم را ندارم
• من از تحقیرشدن می‌ترسم
• من از ناراحتی دوستانم و این‌روزها به ویژه منیره می‌ترسم

در پایان هم ضمن تشکر از دوستانی که من را به‌این بازی دعوت کردند از بامداد، بریر، آزاده و حکیمه برای شرکت در این‌بازی دعوت می‌کنم.

امروز ناراحتم, دلم شکسته است, غمگینم. زبانم اما لال شده است. و این لالی از حرف نزدن نیست بلکه از ناتوانی رساندن منظورم است. احساس میکنم زبانم کند است. کلمات اشتباه روی زبانم میچرخند. وقتی میخواهم اصلاحش کنم تازه وضع خرابتر می شود. و اینجاست که مخاطبم برداشتی میکند که منظور من نبوده است و حرف من می شود صحه تمام تصوراتی که از قبل کم و بیش داشته است.

کارم خیلی تمام شده است. اعصابم ناراحت است. فعلا باید چشمهایم را ببندم. فقط خواهش میکنم اگر دوست دارید من را بفهمید آن بخش از حرفهایم را که به نظرتان نامهربانانه است سانسور کنید. اصلا به شان فکر نکنید!  انگار نگفته ام. و البته می دانم که درخواستی است عجیب و مغرورانه و بزرگ. چه کنم اما؟ ناتوانم.

بگذریم.. نفوس بد نمی‌زنم. عروسیش مبارک. خیلی مبارک